Huidige stand
(wordt een paar keer per week geüpdatet)
€20.500,- !!

Ik lig te kijken naar het zandkleurige gordijn. De wind blaast door een kier van het openstaande raam en doet het gordijn golven als het water in de vaart. In gedachten peddel ik opnieuw door het kanaal, over weer een eindeloos lang stuk golvend water. Ik voel stromend water duwen tegen het board, hoor de trompet schallen over de vaart. Ik voel een been in m’n rug en kom weer terug in de tijd en besef opnieuw, het is gedaan! De tocht der tochten zit erop. M’n dochtertje draait zich verder om en leunt op mijn arm, een felle scheut pijn doet me rechtop zitten in haar bed. Jeukende, rood opgezette (winter?)tenen lachen me toe!

Ik lag er alweer even. Het is een ruime, witte kamer. Het dak loopt weg in een mooie, spitse punt. Onze tweede dochter kwam huilend binnen na weer een enge droom. Ze kruipt tussen ons in maar ook nu moet ik plassen midden in de nacht. Een nieuwe gewoonte deze week, minstens twee keer per nacht ga ik op pad. Door het vele drinken gaat het maar door. En dus kruip ik ook nu uit bed, sluip de trap af naar beneden en weer terug. In de kamer naast ons brand nog licht. Ik kijk en zie haar liggen, de open wijd open. ‘Nu is het niet eerlijk want ik lig dan helemaal alleen’. Ze fluistert het haast onverstaanbaar maar ik begrijp wat ze bedoelt. Ik kruip erbij en val in weer in een onrustige slaap.

Een mistige maandagochtend

We zijn inmiddels thuis. Samen met mijn vrouw zit ik op de bank. Een kleed, gekregen voor de winterse dagen in ons koude huis, slaan we om ons heen. De telefoon bliept nog steeds verrassend veel. Van rust is nog maar weinig sprake. Een bezoekje van iemand uit het dorp, kaarten door de bus, de burgemeester op de stoep. Het gaat vandaag maar door. Muziek draait en Rob Favier zingt met zijn heldere stem over ‘een dag waarop je een held werd’ en ik kijk Christine aan en glimlach. Een held, zo voel ik me dus zeker niet. Gezegend, dat dan weer zeker wel!

We praten over de week, kijken foto’s en filmpjes, die vanuit allerlei kanalen naar ons toe zijn toegezonden. Drinken koffie uit ons vertrouwde mok. Het ElfstedenSup Board is gepoetst en staat in de gang, mag op marktplaats. En samen denken we na over wat deze reis ons uiteindelijk heeft gebracht.

‘Leer mij o Heer, Uw lijden recht betrachten. In deze zee verzinken mijn gedachten. O Liefde die om zondaars te bevrijden, zo zwaar moest lijden’. Het zijn zinnen uit een lied, gezongen door de inmiddels overleden Kinga Ban. Woorden met een diepe lading. Met een inhoud die ik maar niet bevatten kan. Waar ik graag meer van wil ontdekken. Het was, naast het slagen van deze tocht, een verlangen van me om meer te zien van Hem. En ik mocht iets ontdekken, zoals zo vaak, op een geheel andere manier dan ik zelf had verwacht.

Ik mocht De ElfstedenSup peddelen, maar zeker niet alleen. Daar was die trouwe gids, mijn vader in het oranje shirt. Daar was mijn vrouw, mijn steun en toeverlaat. Daar was mijn moeder, zorgend achter de schermen voor de kinderen. Daar waren mensen, soms met tientallen tegelijk zwaaiend aan de weg. En via social media kwam een enorme beweging op gang. Soms peddelde ik lange, stille kilometers alleen. Maar ik was en voelde me niet alleen. Ik voelde me gedragen door jullie allen om me heen!

Maar Jezus ging Zijn weg van lijden wel alleen. Hij werd volledig verlaten aan het kruis. Je hoort Hem roepen in Zijn Woord, ‘Mijn God, waarom verlaat Gij Mij? Hij deed het, zegt de Bijbel, “zodat wij nooit meer alleen hoeven te zijn”. Hij deed het voor vrede en herstel. “De straf die ons de vrede brengt, die was op Hem” en “door Zijn striemen worden wij genezen”. Ik leerde de afgelopen week de waarde van support, de waarde van steun. Wanneer het leven zwaar is, zijn er mensen om ons heen. Dan is er perspectief en hoop. We hoeven het allemaal niet alleen te doen. Soms is het ‘delen’ al een stukje ‘helen’. Maar voor het echte volle leven, het leven met God, is meer nodig dan dat. Daarvoor is het nodig om Zijn lijden recht te betrachten. Die weg is diep, ik kan er niet bij. Die weg ging Hij alleen, die weg die brengt bij het kruis. Die weg vraagt om geloof. Om worden als een kind en vertrouwen op Hem. Ik eindig met een zin die uit de preek bleef hangen. Geloven, soms zo moeilijk vanwege de kinderlijke eenvoudigheid ervan!

Inmiddels is dit mijn zoveelste blog. Nooit geweten dat ik zoveel zou schrijven, dat de reis die weken geleden begon zou leiden tot dit prachtige moment! Er is een onwijs mooi bedrag gedoneerd, er is heel veel meegeleefd en er is iets los gekomen wat ik nooit had verwacht. We gaan het zeker allemaal nog vastleggen in een geweldig foto- en herinneringen boek. Maar nu, na heel veel woorden, is daar het moment…!

… want mede dankzij jouw gift, heeft De ElfStedenSup, waarmee ik geld wilde inzamelen voor Stichting Ontmoeting, Scharlaken Koord en Gevangenenzorg Nederland een bedrag opgeleverd van maar liefst …

E19.000,- (Prachtig rondgemaakt door een anonieme gift vanavond laat!!)

ps. ik sluit de rekening vrijdag 5 maart definitief af dus tot die tijd is nog alles mogelijk om er 20 van te maken :)! Wie helpt mee?

Eindelijk mocht ik dan in het bootje stappen!!
Categorieën: Uncategorized

0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *