Huidige stand
(wordt een paar keer per week geüpdatet)
€20.500,- !!
De duiker (duisternis) waar we door heen moesten
Er is hoop, licht aan het einde van de tunnel!
Licht wijst ons de weg die we mogen gaan

Het was donker om ons heen. En stil. Toen we de krappe opening van de duiker ingingen hoorde ik het Christine zeggen: “ach, een dode eend”. Maar de duisternis om ons heen ontnam al snel het zicht. De grote bouten aan de bovenkant van de duiker gebruikten we nu als handgrepen om ons mee vooruit te duwen. Vallende waterdruppels in het water zorgden voor een prachtig toneel en deden me denken aan één van de vele bezoekjes aan de grotten van Han. In de verte zag ik nu het einde van de tunnel. “Licht in de duisternis”, dacht ik, terwijl ik een volgende bout stevig vastpakte! Licht… Het geeft ons perspectief, het geeft ons zicht in het donker. Het wijst ons de weg die we mogen gaan. Jezus deed dit in het bijzonder. Hij is het Licht en Hij bracht het Licht. Voor mensen, zoals jij en ik. Voor mensen in nood. Voor gevangenen. Voor ontheemden, zonder warmte, liefde, huis en haard… Daar op mijn plank zag en leerde ik opnieuw een waardevolle les: Licht wint het van de duisternis!

In de ochtend

De zon liet haar stralen schitteren in het water. Echtpaar eend vloog verschrikt weg toen ik mijn peddel wat luidruchtig in het water sloeg. Ik peddelde nog eens tegen de stroom in terwijl een verdwaalde tak langzaam voorbij gleed. ‘Nog één keertje terug en dan langzaam weer voorbij peddelen’, hoorde ik de fotograaf nog achter me roepen. Ik durfde eigenlijk niet om te kijken, een nat pak ligt altijd op de loer.

We waren vroeg opgestaan deze dag. De fotograaf zou komen en daarom had ik gekozen voor een mooie locatie om te Suppen. Geen saaie, eindeloze afstanden op het Veluwemeer maar een mooi kanaal, met haar imposante treur- en knotwilgen. Het weer was goed, niet koud en redelijk zonnig. Omdat er alleen wat foto’s gemaakt zouden worden, waren we niet voorbereid. Geen eten, geen drinken, alleen Christine en ik.

Tot het bruggetje waar we onze trouwfoto’s hebben gemaakt en weer terug’, had ik haar beloofd. Nu waren we inmiddels in Amersfoort. Het ging zo lekker dat we door waren blijven peddelen. De stroming nam onze boards mee in haar eindeloze bewegingen naar andere plaatsten en dat beviel ons goed. Maar toen ik mijn broer belde om eens te vragen waar we nu heen moesten, werd ik even stil. We waren veel te ver. En dat betekende een flink stuk terug. Tegen de net nog zo heerlijke en aangename stroming van het kanaal in…

In de middag

Een half uurtje later zaten we aan een lekker broodje ei. Broerlief had het waarschijnlijk met ons te doen gehad en was snel heen en weer gefietst om ons op deze manier te bemoedigen. Ook een zus met haar zoontje stonden ons nu te ‘supporten’ aan de kant. En zelfs mijn vader had ons opnieuw weten te vinden. Met de pomp in de tas voor het langzaam leeglopende board van Christine en zijn onafscheidelijke camera waarmee hij ons deze hele tocht zou blijven achtervolgen.

Het deed me goed, dit enthousiasme om mee heen. Familie die op deze manier betrokken zijn geraakt bij dit initiatief. Mensen, die meeleven en lezen. En bidden voor de mensen om ons heen. Voor geliefden, buren en vrienden. Maar ook voor die onbekende vrouw, eenzaam met en met een verwond verleden. Voor die man, op het verkeerde pad geraakt. Nu opgesloten in een kleine ruimte. Voor die dakloze man, zwervend in een donkere februari storm.

Met elkaar kunnen we een verschil maken! Allereerst door gebed. Voor organisaties als Stichting Ontmoeting, Gevangenenzorg Nederland en Scharlaken Koord. Maar we kunnen meer! Help jij mee? Bidt, deel en doneer voor De ElfstedenSup en zorg zo voor nog meer licht aan het einde van de tunnel. Want Licht wint het altijd van de duisternis!

Ik ben het licht der wereld; wie Mij volgt, zal nimmer in de duisternis wandelen, maar hij zal het licht des levens hebben” (Joh. 8:12, NBG)


0 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *